Demonstracja pod libijską ambasadą w 1984 roku kończy się strzelaniną. Dla bohaterów Matara staje się granicą oddzielającą dotychczasowe życie od emigracji. Przez kolejne lata przyjaźń pomaga im zachować więź z krajem, ale nie usuwa różnic w rozumieniu lojalności i powrotu.
Najciekawszy jest rozdźwięk między zmianą polityczną a prywatnym doświadczeniem czasu. Ojczyzna może przejść rewolucję, a człowiek nadal nie znaleźć w niej dawnego miejsca. Powieść dla czytelników spokojnej, refleksyjnej prozy o przynależności, wygnaniu i relacjach wystawionych na próbę historii.
DLA KOGO?
Dla czytelników, których przyciągają wyraziste postacie i opowieści o ludzkich relacjach.
